3e periode: B&C

Bij beeld en concept moesten we een verhaaltje (door een klasgenoot geschreven) illustreren. Ik had een vehaal over adhd. Vooral over de chaos die ze in haar hoofd had. Een chaos die ze wilde ordenen maar het lukte maar niet. Ook ging het over haar medicijnen die ze eigenlijk niet in wilde nemen omdat ze daar lusteloos van werd. Eigenlijk voelde ze zich door de medicijnen niet meer echt haarzelf (zie boven).

Deze illustratie slaat vooral op chaos. Ik had een schilderijtje gemaakt over hoe ik chaos zag. Dat schilderijtje had ik ingescant en in verschillende kleuren combinaties weer uitgeprint. Zo werd er nog meer chaos gecreeerd.

Deze foto gaat over de chaos die ze probeerd te ordenen. Eigenlijk hetzelfde als een puzzel dat een chaos is die nog geordend moet worden als hij niet uitelkaar ligt. Hieronder zie je in principe hetzelfde idee. In allebei kun je een landschap zien, die beide een gevoel van chaos oproepen.

Als laatste had ik nog een schilderij gemaakt. Dit was vooral op het gevoel wat naar voren kwam uit het verhaal. De onmacht.

3e periode: 3d

In de 3e periode had ik 3d van Sander. We moesten hier portretten gaan maken van een persoon die je kende. Ik had een goeie vriendin van de bassisschool/middelbareschool hiervoor uitgekozen.




Dit was mijn eerste portret. Het ging hier om de standvastigheid van Aranka. Daarom had ik een baksteen als voet gebruikt. Ik heb toen een ballerina been gemaakt. waar de baksteen de spitze moest vormen. Eigenlijk zijn ballerina's juist lichtvoetig en nu heb ik er juist het tegenovergestelde van gemaakt.



Ook had ik van tape en ijzerdraad een omtrek van een ballerina gemaakt. Aranka was namelijk altijd een muurbloempje en viel dus niet op. Je keek als het ware gewoon door haar heen. En dat was ook het geval bij dit portret.


Ook had ik nog een portret gemaakt van een marionet, waarvan het hoofd was vervangen door een tv. Op de tv zag je steeds verschillende hoofden tevoorschijn komen. Dit was om de inwisselbaarheid van de ballerina's weer te geven. Ballerina's kunnen namelijk zo vervangen worden. Als ze niet meer goed genoeg zijn staat er al weer een andere klaar om haar rol over te nemen.

2e 2d

Deze periode moesten we een niet zichtbaar lichamelijk deel kiezen en vanuit daar moesten we verder gaan. Ik had de bekken gekozen. Ik merkte bij dit vak weer dat ik het moeilijk vind om afstand te nemen van m'n tekening en alleen naar het beeld opzich te kijken. Waardoor ik dan steeds op ongeveer hetzelfde blijf hangen en niet tot verschillende dingen kom.

2e 3d

Bij dit vak moesten we een voorwerp kiezen waardoor we gefascineerd waren. Ik had de gitaar gekozen. Van de gitaar vond ik de klankkast het interessants. Dus heb ik een 'Klankkast' gemaakt.
Bij dit vak had ik veel zelfstandig moeten doen waardoor ik helemaal op het verkeerde spoor zat uiteindelijk. Maar toen ben ik naar de leraar gegaan en die had mij weer op het goede spoor gezet.

Ik had het woord kast figuurlijk genomen, want het ziet er wel zo uit maar de deurtjes kunnen niet echt open. Wel zit er iets in opgeborgen en dat is de gitaar die je nog kan bespelen bij de hals. Ik wil ook nog een mechanisme maken waardoor je ook de snaren kan aanslaan in de kast zonder de snaren zelf aan te raken.

2e Beeld & concept

Bij dit vak ben ik me gaan verdiepen in de abstracte schilderkunst. Dit heb ik gedaan, omdat ik daar nog niet veel mee gedaan heb. Ik tekende en schilderde eigenlijk vooral realistisch. Al gauw kwam ik achter dat het moeilijk voor mij was om niet meer zo precies te werken. Om afstand te doen van de kennis die ik al had en proberen om nieuwe manieren te ontwikkelen.
Na een tijdje lukte dit me toch aardig.

Het onderstaande schilderij was voor mij een keerpunt. Ik moest meer gaan experimenteren en dat heb ik toen in dat schilderij gedaan. Op basis van dat schilderij ben ik doorgegaan.

2e periode

Deze periode ging voor mij moeilijker. Ik ben vaak ziek geweest in deze periode waardoor ik veel thuis zelfstandig moest doen en soms helemaal de verkeerde kant op ging. Uiteindelijk is het toch allemaal wel goed gekomen. Ik merkte aan het begin van de periode dat ik veel sneller echt aan het werk ging alleen dit heeft daarna, door de periode dat ik ziek was, geen zin gehad.
Ook heb ik gemerkt dat ik het moeilijk vind om afstand van m'n werk te nemen en zodat ik dan tot andere beelden kan komen.

2e serieelbeeld

Deze periode kregen we bij serieelbeeld de eerste les een 2 kaarten. Hierbij moesten we dan tekeningen maken en iemand moest dan weer van jou tekening een tekening maken enz. Je moest dan naderhand kijken naar de tekeningen en op basis daarvan moest je en verhaal verzinnen/op een onderwerp komen. Mijn onderwerp werd 2 levens in 1 of verandering. Hierbij heb ik toen verschillende concepten bij geschreven. Uiteindelijk heb ik met stopmotion gewerkt.

Bij dit filmpje wilde ik laten zien dat je van de buitenkant het innerlijk van iemand niet kan zien. Dat men heel goed hun echte gevoelens kan verbergen, zonder dat iemand dit ook maar door heeft.

Voordat ik tot dit filmpje kwam had ik verschillende testjes uitgevoert met stopmotion zodat ik een beetje wist hoe het werkte.

1e 3d

Met dit vak had ik denk ik het meeste moeite. Ik vond het namelijk lastig om afstand te nemen van het algemeen mooie. Dit vind ik nog steeds moeilijk maar het gaat al steeds beter. Ik was te braaf eigenlijk en dat maakte mijn werk voorspellend en ook wel saai. De laatste paar lessen heb ik toch meer afstand hiervan kunnen nemen, door het gewoon te doen. Het bleef moeilijk voor mij, want ondanks dat dit een grote stap voor mij was bleef ik toch een beetje bij het
voorspelbare.
Dit waren mijn laatste werken:

1e 2d

We moesten deze periode bij 2d verschillende objecten/ruimtes tekenen. Het tekenen moesten we dan op verschillende manieren doen (eerst alleen contour of met perspectief lijnen). Ook moesten we boekjes maken over bepaalde onderwerpen zoals: zwart, wit, lijnen, grijs.

1e Serieelbeeld

Bij dit vak moesten we een wandeling maken en dan foto's maken en daar dan de voor jou ongeveer 6 leukste uitkiezen. Die foto's waren dan het begin van een mapje. Deze 6 mapjes moesten we steeds meer uitbreiden en dan moest je er weer 3 leukste mapjes uitkiezen en op het laatste moest je er eentje uitkiezen. Hierbij moest je dan begrippen bij vinden en doormiddel van een fotoreeks of een filmpje moest je hier een soort van verhaaltje over vertellen.

Mijn uiteindelijk mapje was gebaseerd op deze foto:

Bij deze foto kreeg ik een beetje een gevoel van eenzaamheid. Ik ben dus verder gegaan met dit begrip. Ik had verschillende fotoreeksen gemaakt maar met geen van alle was ik echt tevrede. Toen heb ik heel lang met een meisje uit mijn groepje hierover zitten praten en was ik ook weer gaan schrijven. Uiteindelijk kwam ik dan op een idee om iemand met een koffer rond te laten lopen waar je niet van weet wat hij/zij gaat doen en wat er in die koffer zit. Hij eindigd dan uiteindelijk bij een school en pakt daar iets uit zijn koffer. Maar doordat ik teveel tijd in de andere fotoreekse heb gestopt kon ik hier helaas niet lang mee experimenteren. Ik wilde eigenlijk nog muziek eronder zetten of ook nog een filmpje van maken. Nu kon ik alleen een fotoreeks maken zonder muziek.

1e Beeld & Concept

Op het begin was het allemaal even wennen de eerste periode. Vooral de werkwijze en al de zelfstandigheid die je krijgt. Het is wel veel anders dan atheneum op de middelbare school, maar zodra ik gewend was had dit alleen maar voordelen vond ik. Zolang je maar zorgt dat je niet achter komt liggen en veel met je leraar communiceerd gaat het allemaal wel goed.

Ik merkte wel dat ik met sommige vakken meer moeite had dan met andere. Ook ben ik deze periode achter gekomen dat het mij heel erg helpt om veel te schrijven. Gewoon al m'n gedachtes opschrijven en dan kom ik tot veel andere conclusies dan anders.


Beeld & Concept





We moesten bij beeld & concept een voorwerp uitkiezen waarmee je ging werken. Ik had een klein knuffel poppetje gekozen.


Na paar lessen liep ik hier echter vast, de lerares gaf ons toen de opdracht om een soort verhaaltje bij dit voorwerp op te schrijven. Dit heeft mij toen heel veel geholpen, want gelijk daarna kon ik weer verder. Ik besloot om dit poppetje levensgroot na te maken. En er een soort van 'beste vriend' van te maken. Want een knuffeltje kan echter voor een klein kind een beste vriend zijn en als je die dan ooit terug vind zal je nog steeds veel herinneringen opdoen. Toen ik dit had gedaan had ik nog foto's gemaakt dat je samen zat te eten, een spelletje doen, in een speeltuin of samen tv zat te kijken.